f***ball

,,F***ball” stanowi fantomowe pas de deux z dawną sąsiadką z dołu, inspirowane manifestem Didiera Drogby. To queerowe imaginarium chuliganów, korzystające z dziecięcych marzeń. Tutaj wspólne kopanie piłki staje się próbą przepisania reguł gry, poszukiwaniem innej wspólnoty - takiej, która nie opiera się na narodowych sentymentach, a raczej na chwilowych sojuszach i przypadkowych spotkaniach. Na lewej piersi, zamiast orła, sutek, a pod nim ukryte serce. Chcemy otworzyć klatki piersiowe - z miłości - i nie pozwolić już więcej, by otwierano je obcym w imię orła, który odleciał dawno temu.

​

W 2005 roku męska reprezentacja Wybrzeża Kości Słoniowej po raz pierwszy w historii zakwalifikowała się do Pucharu Świata w piłce nożnej. Podczas transmisji na żywo, tuż po meczu, Didier Drogba uklęknął w szatni i w imieniu piłkarzy poprosił o pojednanie narodowe - o zawieszenie broni między północą a południem, między władzą a rebeliantami. Apel Drogby o rozpisanie wyborów przyczynił się do upadku konfliktu militarnego i doprowadził do podpisania formalnego porozumienia pokojowego w 2007 roku.

​

Wstrzelmy się w pamięć i przenieśmy z powrotem do Polski roku 2012. Symulując arabeski na foksalowym cmentarzysku, zaczniemy projektować źródła konfliktów społecznych w Polsce - tam, gdzie absurdy codzienności, zwykłe potyczki z kamienicy, przeradzają się w spory o ambicjach politycznych. Jako post-widzowie wstaniemy z trybun i otworzymy stadiony. My, dysydenci w korkach, przeciwko czerwieni. Czasem przecież wystarczy uśmiech, gest wyciągnięcia nogi po tę samą piłkę, by choć na moment zatrzeć granice i przypomnieć sobie, że wszystko to, co nas dzieli, może stać się sposobem, by zagrać razem.